Let op: u nadert een 30 km zone!

Donderdag 15 november 2012

 Na een jaar en acht maanden gebruik te hebben gemaakt van een rolstoel, krukken en  een opgelapte benenwagen snakte ik naar een vervoersmiddel die mij verder dan de hoek van de straat kon brengen. Met alle liefde hebben mijn vriend en ouders heel wat vrije uurtjes voor mij opgeofferd om mij naar plaats van bestemming te brengen. Dankbaar maar met gemengde gevoelens, afhankelijkheid went immers nooit. "Wanneer de vrijheid oprukt kan niemand haar stoppen”, dat is de quote die denkbeeldig op mijn koelkast zat geplakt. Terwijl de zomer aan me voorbij kroop in afwachting op mijn WMO aanvraag, kwam uiteindelijk de (verwachtte) afwijzing van de gemeente behoorlijk rauw op mijn dak. Na de teleurstelling en frustraties hiervan te hebben verwerkt kwam het volgende dilemma. Waar investeren wij een klein kapitaal in, wat is wijsheid? Een scootmobiel zou misschien lichamelijk een voor de hand liggende optie zijn, maar geestelijk voor mij nog een stap of zes te ver. Ik zag mezelf er niet in zitten, laat staan rijden en al helemaal niet op openbaar terrein of door de H&M. Toen ik mezelf tijdens een proefrit in de weerspiegeling van het raam zag was ik overtuigd, een scootmobiel is gewoon zó niet sexy! Daarnaast voelde ik me ook totaal niet happy in dat ding. De verkoper bevestigde nogmaals dat het imago van die dingen nou eenmaal niet hip te krijgen is. Nu is het hebben van ME en de beperkingen die het met zich meebrengt alles behalve hip & sexy. Als je als 29 jarige een geraniumtijdperk van bijna twee jaar op je naam hebt staan dan ben je meer toe aan een programma als “Pimp My Ride”.

 Ik vond dat ik na mijn slechte staat het verdiende om een vervoersmiddel te besturen, volledig opgeknapt en gepimpt. Waar mijn leeftijdgenoten elke dag staan fileflirten in hun nieuwe leasebakken hoopte ik op z’n minst om bij het stoplicht naast de scholieren op hun Italiaanse Vespa’s te kunnen shinen met mijn Italiaanse designspiegel, retro koplamp en hippe boodschappenmand. Voor mij nog geen verstandige en oubollige driewieler met een grijs matje onder m’n voeten (scootmobielers no offence!), maar een hippe elektrische step met retro look en sportieve opstap.

Kick off: No.14 Details by D.

WOENSDAG, 14 NOVEMBER 2012 

“Het belangrijke in het leven is niet de triomf, maar de strijd, het essentiële is niet om te hebben gewonnen maar om goed te hebben gestreden" 

- Pierre (Baron) de Coubertin

 

Schrijven was ooit een hobby van me, of eigenlijk beschouwde ik het als een vanzelfsprekende handeling. Artikelen, verslagen en/of columns ik schudde ze losjes uit mijn mouw. Tot de neurologische aandoening ME als een bom insloeg in mijn lichaam en daarna zowel lezen als schrijven een ware strijd werd. Opeens had ik meer dan ooit om over te schrijven, zoveel om voor te schrijven maar bleef helaas jarenlang hangen in een writer’s block. Dat klinkt wat stoerder dan de eigenlijke allesoverheersende brainfrog die rondspookt in mijn hoofd en mijn hersens bewolkt met dikke mist. Dit in combinatie met mijn perfectionistische eigenschappen en het onvermogen tot loslaten hebben mij er eerder van weerhouden om mijn gedachtes op papier te zetten en de wereld in te strooien. Daarnaast stel ik ook mijn column-hero Kim Friesen aansprakelijk, zij heeft met het entertainmentgehalte in haar columns de lat voor mij wel extreem hoog gelegd. Aangezien ik daar niet overheen kan en wil gaan heb ik besloten om denkbeeldig het stof van mijn kicksen te blazen en eens een schot te wagen. Schiet en wie weet raak ik een paal, met buitenkant voet de lat of wellicht het doel? Deze woorden zijn mijn warming up, de voorbereiding op een oefenwedstrijdje in de vorm van een blog.